Gopi Geet is a song of 19 verses from Srimad Bhagavatam’s Tenth Canto, expressing the gopis’ love and longing for Lord Krishna during His separation from them. Below are the complete Gopi Geet lyrics with Hindi and English meanings to help you understand each verse.
Gopi Geet Lyrics with Hindi Meaning
(1)
गोप्य ऊचुः
जयति तेऽधिकं जन्मना व्रजः
श्रयत इन्दिरा शश्वदत्र हि ।
दयित दृश्यतां दिक्षु तावका-
स्त्वयि धृतासवस्त्वां विचिन्वते ॥ १ ॥
अनुवाद: गोपियों ने कहा: हे प्रियतम! आपके जन्म लेने से व्रज की महिमा अत्यन्त बढ़ गई है; लक्ष्मीजी यहाँ सदा निवास करती हैं। हे प्रिय! हमें दर्शन दीजिए। हम आपकी ही हैं और आपके लिए ही प्राण धारण किए हुए सब दिशाओं में आपको खोज रही हैं।
(2)
शरदुदाशये साधुजातसत्-
सरसिजोदरश्रीमुषा दृशा ।
सुरतनाथ तेऽशुल्कदासिका
वरद निघ्नतो नेह किं वधः ॥ २ ॥
अनुवाद: हे प्रेम-मिलन के स्वामी! आपकी दृष्टि शरद ऋतु के जलाशय में सुन्दर ढंग से खिले उत्तम कमल के भीतरी भाग की शोभा भी हर लेती है। हे वर देने वाले! हम आपकी वे दासियाँ हैं जिन्होंने बिना किसी मूल्य के स्वयं को आपको समर्पित कर दिया है। अपनी ऐसी दृष्टि से हमें मारना क्या वध नहीं है?
(3)
विषजलाप्ययाद् व्यालराक्षसाद्
वर्षमारुताद् वैद्युतानलात् ।
वृषमयात्मजाद् विश्वतो भया-
दृषभ ते वयं रक्षिता मुहुः ॥ ३ ॥
अनुवाद: हे श्रेष्ठ पुरुष! आपने विषैले जल से होने वाली मृत्यु से, भयंकर सर्परूपी राक्षस से, वर्षा और प्रचण्ड वायु से, बिजली की अग्नि से, वृषभरूपी असुर से, मय दानव के पुत्र से और चारों ओर के अनेक भयों से बार-बार हमारी रक्षा की है।
(4)
न खलु गोपीकानन्दनो भवान्
अखिलदेहिनामन्तरात्मदृक् ।
विखनसार्थितो विश्वगुप्तये
सख उदेयिवान् सात्वतां कुले ॥ ४ ॥
अनुवाद: हे सखा! आप केवल गोपी यशोदा के पुत्र ही नहीं हैं; आप समस्त देहधारियों के भीतर स्थित अन्तर्यामी और उनके साक्षी हैं। ब्रह्माजी की प्रार्थना पर संसार की रक्षा के लिए आपने सात्वत वंश में अवतार लिया है।
(5)
विरचिताभयं वृष्णिधूर्य ते
चरणमीयुषां संसृतेर्भयात् ।
करसरोरुहं कान्त कामदं
शिरसि धेहि नः श्रीकरग्रहम् ॥ ५ ॥
अनुवाद: हे वृष्णिवंश के श्रेष्ठ! आपका करकमल संसार के भय से आपके चरणों की शरण लेने वालों को अभय देता है। हे प्रियतम! इच्छाएँ पूरी करने वाले और लक्ष्मीजी का हाथ थामने वाले अपने उस करकमल को हमारे सिरों पर रखिए।
(6)
व्रजजनार्तिहन् वीर योषितां
निजजनस्मयध्वंसनस्मित ।
भज सखे भवत्किङ्करीः स्म नो
जलरुहाननं चारु दर्शय ॥ ६ ॥
अनुवाद: हे व्रजवासियों के दुःख दूर करने वाले! हे स्त्रियों के वीर प्रियतम! आपकी मुस्कान अपने प्रियजनों का अभिमान मिटा देती है। हे सखा! हम आपकी दासियाँ हैं; हमें अपनाइए और अपना सुन्दर कमल के समान मुख दिखाइए।
(7)
प्रणतदेहिनां पापकर्षणं
तृणचरानुगं श्रीनिकेतनम् ।
फणिफणार्पितं ते पदाम्बुजं
कृणु कुचेषु नः कृन्धि हृच्छयम् ॥ ७ ॥
अनुवाद: आपके चरणकमल शरणागत प्राणियों के पाप दूर करते हैं, चरती हुई गायों के पीछे चलते हैं और लक्ष्मीजी के निवासस्थान हैं। आपने उन्हीं चरणों को कालिय सर्प के फनों पर रखा था। अपने उन चरणकमलों को हमारे वक्षों पर रखिए और हमारे हृदय की काम-व्यथा को काट दीजिए।
(8)
मधुरया गिरा वल्गुवाक्यया
बुधमनोज्ञया पुष्करेक्षण ।
विधिकरीरिमा वीर मुह्यतीर्
अधरसीधुनाप्याययस्व नः ॥ ८ ॥
अनुवाद: हे कमलनयन! आपकी मधुर वाणी और मनोहर बातें विद्वानों के मन को भी आकर्षित करती हैं। उनसे मोहित हो रही हम आपकी आज्ञा का पालन करने वाली दासियाँ हैं। हे वीर! अपने अधरों के अमृत से हमें तृप्त करके पुनः जीवन दीजिए।
(9)
तव कथामृतं तप्तजीवनं
कविभिरीडितं कल्मषापहम् ।
श्रवणमङ्गलं श्रीमदाततं
भुवि गृणन्ति ये भूरिदा जनाः ॥ ९ ॥
अनुवाद: आपकी कथाओं का अमृत दुःख से तपे हुए प्राणियों का जीवन है। ज्ञानी महापुरुष इसकी स्तुति करते हैं। यह पापों को दूर करता है, सुनने मात्र से मंगल देता है और दिव्य समृद्धि से परिपूर्ण होकर दूर-दूर तक फैलता है। जो लोग पृथ्वी पर आपकी इन अमृतमयी कथाओं का गान करते हैं, वे महान दानी हैं।
(10)
प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं
विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् ।
रहसि संविदो या हृदिस्पृशः
कुहक नो मनः क्षोभयन्ति हि ॥ १० ॥
अनुवाद: हे प्रिय! आपकी उन्मुक्त हँसी, प्रेमभरी दृष्टि और आपके साथ किया गया विहार—इन सबका ध्यान मंगलकारी है। एकान्त में हुई आपकी हृदय को छू लेने वाली बातें भी हमें याद आती हैं। हे छलिया! ये सभी स्मृतियाँ हमारे मन को अत्यन्त व्याकुल कर देती हैं।
(11)
चलसि यद् व्रजाच्चारयन् पशून्
नलिनसुन्दरं नाथ ते पदम् ।
शिलतृणाङ्कुरैः सीदतीति नः
कलिलतां मनः कान्त गच्छति ॥ ११ ॥
अनुवाद: हे नाथ! जब आप गायों को चराने के लिए व्रज से निकलते हैं, तब हम सोचती हैं कि कमल के समान सुन्दर आपके चरण नुकीले कणों, घास और अंकुरों से पीड़ित होते होंगे। हे प्रियतम! यह सोचकर हमारा मन व्याकुल हो उठता है।
(12)
दिनपरिक्षये नीलकुन्तलै-
र्वनरुहाननं बिभ्रदावृतम् ।
घनरजस्वलं दर्शयन् मुहु-
र्मनसि नः स्मरं वीर यच्छसि ॥ १२ ॥
अनुवाद: हे वीर! दिन समाप्त होने पर आप अपने कमल के समान मुख का बार-बार दर्शन कराते हैं। वह मुख घुँघराली काली अलकों से घिरा और घनी धूल से ढका रहता है। इस प्रकार आप हमारे मन में अपने साथ प्रेम-मिलन की अभिलाषा जगा देते हैं।
(13)
प्रणतकामदं पद्मजार्चितं
धरणिमण्डनं ध्येयमापदि ।
चरणपङ्कजं शन्तमं च ते
रमण नः स्तनेष्वर्पयाधिहन् ॥ १३ ॥
अनुवाद: हे प्रियतम! आपके चरणकमल शरणागतों की इच्छाएँ पूरी करते हैं और ब्रह्माजी द्वारा पूजित हैं। वे पृथ्वी के आभूषण, विपत्ति में ध्यान करने योग्य और परम शान्ति देने वाले हैं। हे हृदय की पीड़ा हरने वाले! अपने उन चरणकमलों को हमारे वक्षों पर रखिए।
(14)
सुरतवर्धनं शोकनाशनं
स्वरितवेणुना सुष्ठु चुम्बितम् ।
इतररागविस्मारणं नृणां
वितर वीर नस्तेऽधरामृतम् ॥ १४ ॥
अनुवाद: हे वीर! हमें अपने अधरों का वह अमृत दीजिए जो प्रेम-मिलन का आनन्द बढ़ाता है और शोक मिटा देता है। मधुर स्वर में बजती आपकी बाँसुरी उसका भलीभाँति चुम्बन करती है। वह अमृत मनुष्यों की अन्य सभी आसक्तियों को भुला देता है।
(15)
अटति यद् भवानह्नि काननं
त्रुटि युगायते त्वामपश्यताम् ।
कुटिलकुन्तलं श्रीमुखं च ते
जड उदीक्षतां पक्ष्मकृद् दृशाम् ॥ १५ ॥
अनुवाद: जब आप दिन में वन में विचरण करते हैं, तब आपके दर्शन न होने से हमारे लिए क्षण का छोटा-सा अंश भी युग जैसा हो जाता है। और जब हम घुँघराली अलकों से सुशोभित आपके सुन्दर मुख को निहारती हैं, तब आँखों की पलकें बनाने वाला विधाता हमें मूर्ख लगता है, क्योंकि पलक झपकने से आपके दर्शन में बाधा पड़ती है।
(16)
पतिसुतान्वयभ्रातृबान्धवा-
नतिविलङ्घ्य तेऽन्त्यच्युतागताः ।
गतिविदस्तवोद्गीतमोहिताः
कितव योषितः कस्त्यजेन्निशि ॥ १६ ॥
अनुवाद: हे अच्युत! आपकी मधुर बाँसुरी के ऊँचे स्वर से मोहित होकर हम अपने पति, पुत्र, कुल, भाई और अन्य सम्बन्धियों को छोड़कर आपके पास आई हैं। आप हमारे आने का अभिप्राय जानते हैं। हे छलिया! आपके अतिरिक्त और कौन ऐसी स्त्रियों को रात में छोड़ सकता है?
(17)
रहसि संविदं हृच्छयोदयं
प्रहसिताननं प्रेमवीक्षणम् ।
बृहदुरः श्रियो वीक्ष्य धाम ते
मुहुरतिस्पृहा मुह्यते मनः ॥ १७ ॥
अनुवाद: एकान्त में हुई आपकी बातें, हृदय में प्रेम-मिलन की अभिलाषा का जागना, आपका हँसता हुआ मुख, आपकी प्रेमभरी दृष्टि और लक्ष्मीजी का निवासस्थान आपका विशाल वक्षस्थल—इन सबको देखकर और स्मरण करके आपके लिए हमारी लालसा अत्यन्त बढ़ जाती है और हमारा मन बार-बार मोहित हो उठता है।
(18)
व्रजवनौकसां व्यक्तिरङ्ग ते
वृजिनहन्त्र्यलं विश्वमङ्गलम् ।
त्यज मनाक् च नस्त्वत्स्पृहात्मनां
स्वजनहृद्रुजां यन्निषूदनम् ॥ १८ ॥
अनुवाद: हे प्रिय! आपका प्रकट होना व्रज के वनवासियों के दुःखों को पूरी तरह दूर करने वाला और समस्त विश्व का मंगल करने वाला है। हमारे मन आपके मिलन की लालसा से भरे हैं। अपने प्रियजनों के हृदय की पीड़ा मिटाने वाला जो उपचार आपके पास है, उसका थोड़ा-सा अंश हमें भी प्रदान कीजिए।
(19)
यत्ते सुजातचरणाम्बुरुहं स्तनेषु
भीताः शनैः प्रिय दधीमहि कर्कशेषु ।
तेनाटवीमटसि तद् व्यथते न किंस्वित्
कूर्पादिभिर्भ्रमति धीर्भवदायुषां नः ॥ १९ ॥
अनुवाद: हे प्रिय! आपके सुन्दर चरणकमल इतने कोमल हैं कि हम उन्हें अपने कठोर वक्षों पर भी डरते हुए धीरे-धीरे रखती हैं, कहीं उन्हें चोट न लग जाए। उन्हीं चरणों से आप वन में घूम रहे हैं। क्या कंकड़-पत्थरों आदि से उन्हें पीड़ा नहीं होती होगी? आप ही हमारा जीवन हैं; इसलिए यह सोचकर हमारी बुद्धि व्याकुल हो जाती है।
Gopi Geet Lyrics with English Meaning
(1)
gopya ūcuḥ
jayati te ’dhikaṁ janmanā vrajaḥ
śrayata indirā śaśvad atra hi
dayita dṛśyatāṁ dikṣu tāvakās
tvayi dhṛtāsavas tvāṁ vicinvate
Meaning: The gopis said: O beloved, Vraja has become supremely glorious through Your birth, and Lakshmi always dwells here. Please reveal Yourself to us. We belong to You, and we sustain our lives for Your sake alone, searching for You in every direction.
(2)
śarad-udāśaye sādhu-jāta-sat-
sarasijodara-śrī-muṣā dṛśā
surata-nātha te ’śulka-dāsikā
vara-da nighnato neha kiṁ vadhaḥ
Meaning: O master of loving union, Your glance steals the beauty of the heart of the finest lotus blooming in an autumn lake. O giver of blessings, we are Your maidservants, who have offered ourselves without asking any payment. Is killing us with that glance not an act of slaughter?
(3)
viṣa-jalāpyayād vyāla-rākṣasād
varṣa-mārutād vaidyutānalāt
vṛṣa-mayātmajād viśvato bhayād
ṛṣabha te vayaṁ rakṣitā muhuḥ
Meaning: O foremost person, You have repeatedly protected us from death in poisoned waters, from the terrible serpent demon, from torrential rain and violent winds, from lightning’s fire, from the bull demon and the son of Maya, and from dangers on every side.
(4)
na khalu gopīkā-nandano bhavān
akhila-dehinām antarātma-dṛk
vikhanasārthito viśva-guptaye
sakha udeyivān sātvatāṁ kule
Meaning: O friend, You are not merely the son of the cowherd woman Yashoda. You are the indwelling witness within every embodied being. At Brahma’s request, You have appeared in the Satvata dynasty to protect the universe.
(5)
viracitābhayaṁ vṛṣṇi-dhūrya te
caraṇam īyuṣāṁ saṁsṛter bhayāt
kara-saroruhaṁ kānta kāma-daṁ
śirasi dhehi naḥ śrī-kara-graham
Meaning: O foremost of the Vrishnis, Your lotus hand grants freedom from fear to those who seek Your feet in dread of worldly existence. O beloved, place upon our heads that wish-fulfilling hand which clasps the hand of Lakshmi.
(6)
vraja-janārti-han vīra yoṣitāṁ
nija-jana-smaya-dhvaṁsana-smita
bhaja sakhe bhavat-kiṅkarīḥ sma no
jalaruhānanaṁ cāru darśaya
Meaning: O remover of the suffering of Vraja’s people, O hero of women, Your smile dissolves the pride of Your own dear ones. O friend, accept us, for we are Your maidservants, and show us Your beautiful lotus face.
(7)
praṇata-dehināṁ pāpa-karṣaṇaṁ
tṛṇa-carānugaṁ śrī-niketanam
phaṇi-phaṇārpitaṁ te padāmbujaṁ
kṛṇu kuceṣu naḥ kṛndhi hṛc-chayam
Meaning: Your lotus feet remove the sins of those who bow before them. They follow the grazing cows and are the dwelling place of Lakshmi. You placed those feet upon the serpent’s hoods. Place them upon our breasts and cut away the torment of desire within our hearts.
(8)
madhurayā girā valgu-vākyayā
budha-manojñayā puṣkarekṣaṇa
vidhi-karīr imā vīra muhyatīr
adhara-sīdhunāpyāyayasva naḥ
Meaning: O lotus-eyed one, Your sweet voice and delightful words captivate even the wise. We, Your obedient maidservants, are overwhelmed by them. O hero, refresh and restore us with the nectar of Your lips.
(9)
tava kathāmṛtaṁ tapta-jīvanaṁ
kavibhir īḍitaṁ kalmaṣāpaham
śravaṇa-maṅgalaṁ śrīmad ātataṁ
bhuvi gṛṇanti ye bhūri-dā janāḥ
Meaning: The nectar of narrations about You gives life to those scorched by suffering. Praised by the sages, it removes sin, brings auspiciousness through hearing, and spreads far and wide, filled with splendour. Those who proclaim it throughout the earth are truly generous benefactors.
(10)
prahasitaṁ priya-prema-vīkṣaṇaṁ
viharaṇaṁ ca te dhyāna-maṅgalam
rahasi saṁvido yā hṛdi spṛśaḥ
kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi
Meaning: O beloved, Your laughter, Your loving glances and Your playful companionship are auspicious to contemplate. The conversations we shared in private touch our hearts. Yet, O trickster, all these memories deeply disturb our minds.
(11)
calasi yad vrajāc cārayan paśūn
nalina-sundaraṁ nātha te padam
śila-tṛṇāṅkuraiḥ sīdatīti naḥ
kalilatāṁ manaḥ kānta gacchati
Meaning: O master, when You leave Vraja to graze the cows, we think of Your lotus-beautiful feet being hurt by sharp particles, grass and shoots along the way. O beloved, that thought fills our minds with distress.
(12)
dina-parikṣaye nīla-kuntalair
vanaruhānanaṁ bibhrad āvṛtam
ghana-rajasvalaṁ darśayan muhur
manasi naḥ smaraṁ vīra yacchasi
Meaning: O hero, at the close of day You repeatedly reveal Your lotus face, framed by dark curls and thickly covered with dust. By showing Yourself in this way, You awaken within our hearts the longing for loving union with You.
(13)
praṇata-kāma-daṁ padmajārcitaṁ
dharaṇi-maṇḍanaṁ dhyeyam āpadi
caraṇa-paṅkajaṁ śantamaṁ ca te
ramaṇa naḥ staneṣv arpayādhi-han
Meaning: Your lotus feet fulfil the wishes of those who bow before them and are worshipped by Brahma. They adorn the earth, are worthy of remembrance in danger, and bestow the highest peace. O beloved, O remover of anguish, place those lotus feet upon our breasts.
(14)
surata-vardhanaṁ śoka-nāśanaṁ
svarita-veṇunā suṣṭhu cumbitam
itara-rāga-vismāraṇaṁ nṛṇāṁ
vitara vīra nas te ’dharāmṛtam
Meaning: O hero, give us the nectar of Your lips, which increases the joy of loving union and removes sorrow. Your melodious flute kisses those lips so intimately. Their nectar makes people forget every other attachment.
(15)
aṭati yad bhavān ahni kānanaṁ
truṭi yugāyate tvām apaśyatām
kuṭila-kuntalaṁ śrī-mukhaṁ ca te
jaḍa udīkṣatāṁ pakṣma-kṛd dṛśām
Meaning: When You wander through the forest by day, the smallest instant becomes an age for us without the sight of You. And when we gaze upon Your lovely face, adorned with curling hair, we consider the creator of our eyelids foolish, for their blinking interrupts our vision.
(16)
pati-sutānvaya-bhrātṛ-bāndhavān
ativilaṅghya te ’nty acyutāgatāḥ
gati-vidas tavodgīta-mohitāḥ
kitava yoṣitaḥ kas tyajen niśi
Meaning: O Achyuta, captivated by Your flute’s resounding song, we have come into Your presence, leaving behind husbands, children, family, brothers and relatives. You know the reason for our coming. O deceiver, who else would abandon women who have approached Him in the night?
(17)
rahasi saṁvidaṁ hṛc-chayodayaṁ
prahasitānanaṁ prema-vīkṣaṇam
bṛhad-uraḥ śriyo vīkṣya dhāma te
muhur ati-spṛhā muhyate manaḥ
Meaning: Remembering Your private conversations with us, the awakening of desire in our hearts, Your smiling face and loving glances, and beholding Your broad chest, the abode of Lakshmi, we long for You intensely. Again and again, our minds become overwhelmed.
(18)
vraja-vanaukasāṁ vyaktir aṅga te
vṛjina-hantry alaṁ viśva-maṅgalam
tyaja manāk ca nas tvat-spṛhātmanāṁ
sva-jana-hṛd-rujāṁ yan niṣūdanam
Meaning: O dear one, Your appearance completely removes the suffering of those who dwell in Vraja’s forests and brings auspiciousness to the whole world. Our hearts yearn for You. Grant us even a little of that remedy which destroys the heartache of Your own dear ones.
(19)
yat te sujāta-caraṇāmburuhaṁ staneṣu
bhītāḥ śanaiḥ priya dadhīmahi karkaśeṣu
tenāṭavīm aṭasi tad vyathate na kiṁ svit
kūrpādibhir bhramati dhīr bhavad-āyuṣāṁ naḥ
Meaning: O beloved, Your beautifully formed lotus feet are so tender that we place them gently upon our firm breasts, afraid of hurting them. Yet You wander through the forest on those very feet. Are they not wounded by pebbles and other sharp things? You are our very life, and this thought leaves our minds distraught.















